"ریچارد سوم اجرا نمی‌شود"

اثر "ماتئی ویسنی یک"

با دراماتورژی و کارگردانی "روح الله جعفری"

تئاتر فرهنگساز، هنوز درایران زنده است

در روزگاری که صحنه‌های تئاتر ما، با هویت‌باختگی غریبی دست به گریبانند، در روزگاری که اکثریت غریب به اتفاق فعالان و دغدغه‌مندان واقعی فرهنگ این مرز و بوم، امید خود را به آینده‌ی تئاتر کشور از دست داده‌اند، مواجهه‌ی هرازگاهی با آثار چشم‌نواز، فرهنگساز و تکان دهنده‌ای نظیر”ریچارد سوم اجرا نمی‌شود”، با ترجمه‌ی ستایش برانگیز "اصغر نوری" و دراماتورژی و کارگردان "روح الله جعفری"، چندان غیرمنتظره جلوه می‌کند که آدمی می‌ماند برای قدردانی از مجریانشان چه روشی درپیش بگیرد تا سخنش صرفا واکنش ذوقی و شخصی یک دوست یا یک منتقد نسبت به یک اثرخاص تلقی نشود؛ و ازآنجایی که این روزها، برخلاف حتی یک‌دهه‌ی پیش، هیچ کاری از عهده‌ی یادداشت‌های مطبوعاتی و حتی از نقدهای تخصصی برای تقویت یک جریان یا یک رویکرد خاص در تئاتر و یا حتی تمدید زمان یک اجرای موفق برنمی‌آید، نگارنده مانده است ازچه زبان یا ادبیاتی استفاده کند تا بتواند به خانه‌ی تئاتر بقبولاند که حداقل برای دفاع از حیثیت تئاتر کشور هم که شده، در اینگونه موارد، با تمام قوا، وارد میدان شود و حمایت مسئولانه‌تر نهاد‌های مدعی مسئولیت فرهنگی را، از این قبیل آثار فرهنگساز، بطور جد، خواستار شود.

به گمان من، در شرایط تاسف بار تئاتر امروز ما، که این روزها دیگر، برخلاف ده - پانزده سال پیش، کمتر کسی از اهالی تئاتراست که نسبت به آن معترض نباشد، این تنها خانه‌ی تئاتر است که می‌تواند با ورود جدی خود به عرصه، چاره ساز وضعیت نابسامان موجود شود و به همین سبب هم، ترجیح داده‌ام به عوض نگارش یک یادداشت یا نقدی ستایشگرانه درمورد این اثر، پیشنهادهایی را درحد توان خود برای اثربخشی بیشتر خانه‌ی تئاتر بر سرنوشت تئاتر کشورمان ارائه دهم تا مگر این خانه و مدیریت آن را، از گزند نقدهای تند آینده، در امان بدارم؛ چه، دور نمی‌بینم زمانی را که خود این خانه و مدیریت‌اش، به هدف نقدهای تند و گزنده‌ی منتقدان وضعیت موجود تئاترما تبدیل شود.