باید به حال «تئاتر آزاد» یا کمدی معاصر ایران گریست

درباره‌ی وضعیت «تئاتر آزاد»

یا

واقعیت‌یابی سقوط ارزش‌ها

در روزهای پایانی فروردین ۹۸ به اصرار یکی از نزدیکان، برای تماشای یک نمایش به اصطلاح «کمدی آزاد»، با عنوان « بیمارستان»، به سینما المپیک- واقع دربخش شرقی شهرک المپیک- رفتم و با نمایشی مواجه شدم که همه‌ی تصوراتم درباره‌ی فرهنگ عمومی کشور و درایت(وحتی صداقت) دستگاه‌های مدعی متولی‌گری آن را از اساس دگرگون کرد.

اگر «بیمارستان» را تمثیلی از جامعه‌ی امروز ایران، بویژه در اوضاع و احوال پرآسیب کنونی‌اش تصور کنیم آنگاه، ایده‌ی ادعایی موجود درپس طرح نمایش (که در پاره‌ی انتهایی بر آن تاکید می‌شود) را ممکن است بتوانیم ترغیب همدلی میان آهاد ملت و تلاش برای شادی افزایی و کاهش آلام جامعه ( بیمارستان ) تلقی کنیم اما، آنچه از «بیمارستان»، نمایشی جامعه ستیز و مقوم گسست فرهنگی فراهم می‌کند، فرآیند (اگر بتوان گفت) داستانی طراحی شده برای بازنمایی همین ایده‌ی به اصطلاح محوری ادعایی آن است.

ویژگی عمده‌ی نمایش بیمارستان، شبیه - نمایی یا این همان‌سازی بیمارستان با تیمارستان بود. این تناقض، اگرچه می‌توانست کلید ورود به جهان کمیک نمایش باشد اما با اولویت‌یابی کنش‌های روان نژندانه و بسیار فرهنگ ستیز، در جریان پرداخت صحنه‌ها، کارکردی به تمامی ویرانگر و توهین‌آمیز می‌یابد. به عبارت دیگر، از همان صحنه‌های اولیه به نظرمی‌رسد که نمایش بیمارستان، نه با حضور یک گروه کمدین بلکه با حضور جمعی از بیماران به واقع روان نژند، تدارک دیده شده است.